Rehaan ka Dabba in the world of Maggi

எங்க வீட்டில கூட விதவிதமாக சாப்பாட்டு டப்பா நிரப்பப்படும். சமைப்பது ஒரு தவம்.சாப்பிடுபவர்களுக்கு அதுவே வரம்!

mommygolightly

Re has just entered the fascinating world of the dabba. I should say school, for it sounds more politically correct and milestone-ish, but no, dabba it is. No, he is not one of those children who ‘Doesn’t do food’, much as moms these days seem to display it as a feat. Re digs food and all the credit goes to me (thank you!). The OPU will just about eat to live, although sometimes I have heard him make appropriate sounds while eating (if I am awake at that unearthly hour).

For the first two weeks of school, I hung out with Re in class (no, I didn’t choose one of those Nazi schools where they don’t let you step beyond the threshold) and watched the proceeds unfold, and was equal party to it, with my own little snack and thermos of tea. I have now been relegated to the garden…

View original post 1,105 more words

Advertisements
Posted in Uncategorized | Leave a comment

பேச்சு!

பள்ளிக்கூட  வாத்யார் என்றாலே மாணவர்களுக்கு நினைவு வருவது, ‘சத்தம் போடாதீங்க! அமைதி! வாய்மேல விரல் வையுங்க,’ என்று ஆசிரியர் அலறுவதுதான். மாணவர்கள் வாயிலோ துள்ளிக் கீழே விழத் தவிக்கும் வார்த்தைகள். எவ்வளவோ கஷ்டப்பட்டு சும்மா இருக்கிறார்கள். ஆசிரியர் முகத்தில் நட்பான ஒரு புன்னகை போதும், மீண்டும் நீர் வீழ்ச்சியாய் சளசளவென்று பேச்சு.

”சும்மா இரு சொல் அற என்றலுமே அம்மா பொருள் ஒன்றுமறிந்திலனே” என்கிறது கந்தரனுபூதி. மனிதனால சும்மா இருக்க முடியுமா? ஒன்று ஏதாவது வேலை செய்யணும், இல்லை யார்கிட்டயாவது பேசணும், சும்மா எப்படி இருப்பதாம்? எவ்வளவு படிச்சாலும், எழுதினாலும், பாட்டுக் கேட்டாலும், இறைவனை பிரார்த்தித்தாலும் கடைசியில் மனிதனுக்கு யாரிடமாவது பேசாமலிருந்தால் பைத்தியம்தான் பிடிக்கும்.

சமீபத்தில் ஒரு ‘ஆஸ்கார் அவார்ட்’ படம், சிறந்த நடிப்புக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. கதாநாயகி பல இடங்களிலும் தனக்குத் தானே பேசிக் கொள்கிறாள். அவளுடன் பேச யாருமில்லை. எல்லோரும் அவளை ஒரு மாதிரியாகப் பார்க்கிறார்கள். மிகச்சிறப்பாக நடித்திருக்கும் ‘நீல மல்லிகை’ திரைப்பட கதாநாயகிக்குதான் சிறந்த நடிக்கைக்கான பரிசு.

எங்கள் வீட்டு ஜன்னலில் சதா புறாக்கள் தொந்தரவு. நானும் சில சமயங்களில் அவற்றுடன் பேசுவேன்! எங்க வீட்டுக்காரர் சிரிப்பார்.ஒரு’நெட்’ போடுங்கன்னா, கேட்க மாட்டேன் என்று சும்மா இருக்கும் உங்களைத் திட்ட முடியுமா? அதுதான் புறாவிடம் சொல்கிறேன் என்று சிரிப்பேன். ஆம் தனக்குத் தானே பேசிக் கொள்வது குறித்துதான் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன். பேச்சு!

அதுவும் எல்லாக் கடமைகளும் முடிந்து, பிள்ளைகள் கூட இல்லாமல் இருந்தால் கேட்கவே வேண்டாம்! டெலிபோன் மணி அடித்தால் நிறையப் பேச ஆள் கிடைத்தது என்று சந்தோஷப்படும். நண்பர்களை வழியில் பார்த்தால் ஆனந்தப்படும். உறவுகள் வரும்படி அழைத்தால் உற்சாகப்படும்.
பூங்காவில் வாய் ஓயாமல் பேசிக்கொண்டே நடப்பவர்களைக் கண்டு பொறாமைப்படும்!

பேசுவது என்பது மூச்சுவிடுவது போல! இளமையில்  வேலைகள், குழந்தை வளர்ப்பு, வீட்டு நிர்வாகம் எனக் கவலைப்பட நேரமில்லாமல் போய்விடும்! முதுமையில் பேச ஏங்கும். உறவுகளைத் தேடும்! யாரிடமும் பேசாமல் இருப்பவர்களுக்கு உம்மணாமூஞ்சி என்று பெயர்! வாங்க என்று ஒரு புன்னகையோடு நிறுத்திக்கொள்வார்கள். ‘வாயிலிருந்து முத்து உதிர்ந்துவிடும் போல,’ பேசாமல் நம்மையும் பயமுறுத்தி எழுந்து போகவைத்துவிடுவார்கள்!

ஒரு சிலர் கேள்வியும் நானே பதிலும் நானே என்று திறந்த வாயை மூட மாட்டார்கள்.  சமீபத்தில் தெரிந்த சினேகிதியிடம் மாட்டிக் கொண்டேன். ரத்த அழுத்தம் இருக்கா? சர்க்கரை, கால்வலி,தொடங்கி எல்லா நோய்களும் இருக்கிறதா எனப் பட்டியல் இட்டார்! இந்த மாதிரி ஆட்களைப் பார்த்தால் மாயமாய் மறைந்து போகலாம்னு தோணும்.

கூட்டுக் குடும்பங்கள் இருந்த காலத்தில் வீடு எப்போதும் கலகலப்பாய் இருக்கும். தனித் தீவுகளாகிவிட்ட இன்றைய குடும்பங்களில் வீட்டுக்குள்ளேயே ஒருவருக்கு ஒருவர் பேசிக் கொள்வது அரிதாகிவிட்டது.
என் சகோதரர் மனைவியுடன் தங்கியிருக்கும் முதியோர் இல்லம் போயிருந்தேன். வயல் வெளிகளுக்கு  நடுவே ஊரிலிருந்து சற்றே தள்ளி, அமைதியின் மடியில், பறவைகளின் இசைத் தாலாட்டில், தென்றல் கிசுகிசுக்கும்  சொல்லற்ற செய்திகளின் மறைவில் குடியிருப்புகள்! சவுகரியங்களின் தேவையை உணர்ந்து பக்காவாகக் கட்டப்பட்ட விடுதிகள்.

எல்லோராலும் கைவிடப்பட்டு, எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு – விட்டு விடுதலையாகித் தன்னந்தனியே எல்லோருடனும்  வாழும்  வாழ்க்கை! வேளாவேளைக்கு  சாப்பாடு! படிக்க ஆங்கில, தமிழ்  பத்திரிகைகள், மாத இதழ்கள், நாவல்கள் அடங்கிய நூலகம்!

பல்லாங்குழியிலிருந்து  விளையாட ஓர் அறை, நடை பழக  மைதானம்! ஆண்டவனைத் துதிக்கவோர் கோயில்! சகல வசதிகளும் செய்து கொடுத்து எல்லோருக்கும் உறவாக ஒற்றை மனிதர்!

ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரு கதை. சம வயதுடையவருடன்  எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வது மன அழுத்தத்தைக் குறைக்கும். ஓ நம்மைப் போல நிறையபேர் இருக்கிறார்கள் என்று ஒரு சமாதானம். இதுதான் நமக்கு என்று ஒரு ஆறுதல்! சில நாட்கள் இருந்தால் தனிமை பழகிவிடும்.

பேச்சுத் துணைக்கு நிறைய பேர். பேச ஆளில்லையே என்று கவலைப்பட வேண்டாம். வாழ்க்கையின் கடைசிக் கட்டத்தில் வாழ்நாளைக் கழிப்பவர்களுக்கு முதியோர் இல்லங்கள் ஒரு வரப்பிரசாதம்.
என்னதான் சொல்லுங்கள் கடைசியில் மனிதனுடைய வாழ்வு அவனுள் தோன்றி அவனுள் தனியே மறைந்துவிடுகிறது. தனியே பிறக்கும் மனிதன் தனித்தே வாழ்கிறான். அதுதான் உண்மை.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

கீதை: மகத்தான மனத் தடுமாற்றம் – 3 [நிறைவுப்பகுதி]

பகவத் கீதையின் முதல் அத்யாயமெழுப்பும் சந்தேகங்களுக்கு(முக்கியமாக வர்ணக்கலப்பு) நல்லதொரு விளக்கமாக இக்கட்டுரையை நான் கருதுகிறேன்.

ஜெயமோகனின் "விஷ்ணுபுரம்"

கீதை: மகத்தான மனத் தடுமாற்றம் – 3 [நிறைவுப்பகுதி]

ஜெயமோகன்.இன் ல் இருந்து

[திருச்செந்தூர் கோயில் ஓவியம்]

இந்தத் தளத்தில் நின்றபடித்தான் அர்ஜுனனின் அந்த உரையாடல் மொத்தத்தையும் நாம் பார்க்கவேண்டும். தன் நெருக்கமானவர்களைப் பட்டியலிடும் அர்ஜுனன் குருக்கள், பிதாமகர்கள் என்று அவற்றின் படிநிலையையே சொல்கிறான். அதாவது அவன் தெளிவாக வரையறை செய்யப்பட்ட ஒரு எல்லைக்குள் இருக்கிறான். மானுட நீதியின் எல்லை என்று விரிவாக அதைக் கூறலாம். இன்னும் குறிப்பாக குலநீதியின் எல்லை என்றும் கூறலாம். இதையொட்டியே ‘குலக்கலப்பு’ குறித்த அவனுடைய கருத்துக்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன என்பதை நாம் காணலாம்.

View original post 1,196 more words

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ஒட்டும் பொட்டு, ஒட்டாத உறவு….. (பெண்ணுரிமைச் சிந்தனைகள்) 1

தேடித் திரிகின்ற கண்கள்சமீபத்தில் ஒரு வலைப்பதிவு, பெண்கள் கணவன் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று எடுத்துக் கொள்ளும் விரதம் பற்றியதைப் படிக்க நேர்ந்தது. பின்தூங்கி முன் எழுந்து, கணவன் எழுந்தவுடன் தாமதம் செய்யாமல் டீயை நீட்டி, தாசியாய், தாயாய்,வேலைக்காரியாய், மதிமந்திரியாய், வாழும் ஒரு பெண்ணுக்குக் கிடைக்கும் பரிசு என்ன? நல்ல மனைவி, பதிவிரதை, என்ற பட்டங்கள்! ஆனாலும் சோதனைகள் என்னவோ எப்போதும்பெண்ணுக்கு!

எண்பது வயது! அறுபதாவது திருமணநாளைக் கொண்டாடிய ஒரு தாய் கணவனை இழக்க நேர்கிறது! அவள் கதி என்ன தெரியுமா? ஒரு நிமிடம்………..

ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தவுடன் எத்தனைஆனந்தம்! வித விதமாய் அலங்காரம் செய்து, ஆபரணங்கள் பூட்டி, கண்களுக்கு மை தீட்டி, திலகம் இட்டு, மருதோன்றியால் அழகு செய்து, தலை நிறைய பூ வைத்து ஒரு தெய்வ சந்நிதானத்தை உணர்ந்து ஆனந்தமடையும்  பெற்றோர்கள்! ‘சின்னஞ்சிறு கிளியே கண்ணம்மா செல்வக் களஞ்சியமே,’ எனக் கொஞ்சுகிறான், கொண்டாடுகிறான் எங்கள் பாரதி. ஓடி வருகையிலே உள்ளம் குளிர்கிறது, மேனி சிலிர்க்கிறது, உன்மத்தமாகிறது! சொல்லும் மழலையில் துன்பங்கள் தீரும், முல்லைச் சிரிப்பைக் கண்டால் மூர்க்க குணம் ஓடும்! ஒரு குழந்தையின் அன்புக்கு நிகராக அன்பு செலுத்தும் தெய்வம் கூட ஏதுமில்லையாம்! ‘மார்பில் அணிவதற்கே உன்னைப் போல் வைரமணிகளுண்டோ? சீர் பெற்று வாழ்வதற்கே உன்னைப் போல் செல்வம் பிறிதுமுண்டோ?’ என்று தன் கவிதை நெஞ்சால் உருகி உருகிப் பாடுகிறான்.
அந்தப் பெண்ணின் வாழ்க்கைதான் எத்தகையது?

திருமணம் ஆகிறது பெண்ணுக்கு!  பிறந்த வீட்டின் அன்புப் பிணைப்பிலிருந்து வெளிவந்து தன் குடும்பம், குழந்தைகள் எனப் புதிய வாழ்வின் ஆலமரமாய் ஆகிறாள். முதுமை வருகிறது. வாழ்க்கைத் துணையை இழந்த ஆண்மகனின் வாழ்வில் மாற்றங்கள் இல்லை.  ஆனால் ஒரு பெண்ணை என்னமாய்க் கஷ்டப்படுத்துகிறார்கள்!

சிறு குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து நெற்றியைஅலங்கரிக்கும் பொட்டு வைத்துக் கொள்ளக் கூடாதாம். இன்றைக்கு  சுத்தமான மஞ்சளால் செய்யப்படுகிற குங்குமம் கிடைப்பதில்லை. அவ்வாறே கிடைத்தாலும் வேர்வையில் கரைந்துவிடும் என யாரும் உபயோகிப்பதும் இல்லை.!  பெரும்பாலும் மைதாமாவினால் செய்கிற குங்குமம்தான்!

ஆனால் எல்லோரும் வைத்துக் கொள்வதோ ஒட்டும் பொட்டு! இந்த ஒட்டுகிற பொட்டைக் கண்டு பிடித்து, ஒரு யுகப் புரட்சியை ஏற்படுத்திய அந்த மகா மேதாவியை வணங்குகிறேன். சமுதாய ஏற்றத் தாழ்வை நீக்கி அனைவரும் ஒன்றே எனப் பறையறைவிக்கும் ஒட்டுகிற பொட்டுக்கு ஜே!  ஒட்டுகிற பொட்டு சர்வ சுமங்கலித்வம் வாய்ந்தது தெரியுமா?

குளியலறைப் பைப்பே,  சுவரே,  கதவே, அலங்காரக் கண்ணாடியே, அண்ணியின் கைப்பையே எப்போதிருந்து நீங்கள் பொட்டு வைத்துக் கொள்கிறீர்கள்? கலர்கலராய், கோடாய், பாம்பாய், முக்கோண, நாற்கோணமாய், வட்டமாய் எல்லாஇடங்களையும் அலங்கரிக்கிறது ஒட்டும் பொட்டு!

தாலி புனிதமானது! மஞ்சள் கயிற்றில் மாங்கல்யம் சேர்த்து அணிந்து கொள்வது நம் நாட்டுப் பண்பாடு. பார்த்தவுடனே இந்தப் பெண் திருமணமானவள் என்பதை அறிவிக்கதான்அவ்வாறு ஏற்பட்டது. காலம் மாறிவிட்டது! பலநாடுகளிலும் வசிக்கும் நம் நாட்டுப் பெண்கள் அந்த அந்த நாட்டுக் கலாசாரத்திற்கு தகுந்தாற்போல் மாறதான் வேண்டியுள்ளது.நம் நாட்டிலேயே மஞ்சள் கயிறு போய் தங்கச்சங்கிலிக்கு மாறிவிட்டோம். இன்னும் மஞ்சள் கயிறு மட்டுமே ஆபரணமாய், அதன் புனிதத்தைக் காத்து கணவனுக்காகவே  வாழும், எளிய  பெண் தெய்வங்களுக்கு என் வந்தனங்கள்!

இன்றைய இளந்தலைமுறையினரின் தாலிச்சங்கிலி பாத் ரூம் பைப்பில் தொங்கும்! தலையணைக்கடியில் தூங்கும். வெளியெ நடைப் பயிற்ச்சி, நீச்சல், யோகா வகுப்புகளுக்கு போகையில் பெட்டிக்குள்ளே அடைக்கலம் புகும். பணத்தைத் தங்கமாக்கி கழுத்திலே தொங்கவிட்டோம்! பந்தத்தின் சின்னம்தான்! ஆனால் பவித்திரத்தைவிட பணமதிப்பு அதிகமில்லையா?அன்பெனும் பந்தம் அதிகச் சிறந்ததன்றோ? அதை யாராவது திருடமுடியுமா?

திருமணம் என்பது இரு மனங்களின்
 உடன்பாடுகளில்தான் உள்ளது என்ற விழிப்புணர்வு எல்லோருக்கும் வரவேண்டும். அழுக்காகிப் போகும்  கயிற்றிலும், வாடிப்போய் தூக்கி எறிகிற பூவிலும், தினம் தினம் அழித்து மீண்டும் வைத்துக்கொள்கிற பொட்டிலும் தான் திருமணபந்தம் உள்ளதா? ஒரு தங்கச் செயினுக்குள்ளே ஒரு கணவனுடைய உயிர் தொங்குகிறது என்று சொல்லாதீர்கள் என்றுதான் சொல்கிறேன். உயிருள்ள கணவனை இழந்த பெண்ணிடம் போய் உயிரற்ற ஒரு ஆபரணத்தைப் போட்டுக் கொள்ளாதே என்று சொல்வது அபத்தமில்லையா?

இன்று பெண்கள் பலரும் நீண்ட தலை முடியை விரும்புவதில்லை. பூவும் அணிவதில்லை.
காலணிகள் (ஸாண்டல், ஷூ) அணியும் போது இடைஞ்சலாயிருக்கிறது என்று மெட்டி அணிவதில்லை.சினிமா கதாநாயகிகள்தான் அவ்வாறு சித்தரிக்கப் படுகிறார்கள். அப்படியானால்?!

என் கணவரோடு வசித்த எங்கள் சொந்த இல்லம்!  பதினைந்து ஆண்டுகள் பக்கத்து அபார்ட்மெண்டில் வசித்தவர்  அந்த அம்மாள். ஒருநாள் மகள் வீட்டிலிருந்து என் வீட்டை சுத்தம் செய்யச் சென்றேன்.  பத்தடி முன்னால் வந்தவர் என்னைப் பார்த்தவுடன் டக்கென்று திரும்பி
விடுவிடுவென்று போனார். மற்றொரு சினேகிதி சொன்னார், ‘அவங்க ஏதோ நல்ல விசேஷத்துக்காக போகப் புறப்பட்டாங்க. நீங்க எதிரில் வந்ததும் திரும்பிட்டாங்க.’ நான் சிரித்துக் கொண்டே கேட்டேன், ‘ஏன் எனக்கென்ன? நல்லாதானே இருக்கிறேன்’ என்றேன்.

பல ஆண்டுகளாக சேவை செய்து வந்த தியானமையம் சென்றிருந்தேன். உங்களுக்கு கடிதம் அனுப்பும் போது, ”மிஸ், மிஸஸ், ஸ்ரீமதி,” என்ற அடையாள வார்த்தை சேர்க்க வேண்டுமா தெரியவில்லையே என்று அலுவலகப் பணியாளர் கேட்டார். அவருக்குத்தெரியவில்லை! கண்டிப்பாக ‘திருமதி’ என்று போடுங்கள், ஒரு முறை திருமணமானவர் எப்போதும் திருமணமானவர்தான் என்றேன்.

நான் என்னையே கேட்டுக் கொண்டேன்? நான் யார்? பிறந்ததில் இருந்து இன்று வரை நான், நான் யாரென்ற புரிதலை உடைய நான், நானாக,  எதையும் எவரிடமும் எதிர்பார்க்காமல் அன்பும், கருணையும், பரிவும் பாசமும், உடையவளாய்தானே இருக்கிறேன்? என் துணைவரை இழந்தேன் என்பது உண்மைதான். அது என் ஆன்மாவின் அந்தரங்கத் துயர்! அது மற்றவர்களை எவ்வாறு பாதிக்கும்?

சிவபெருமானை ”அர்த்தநாரீஸ்வரன், உமையொரு பாகன், பெண்ணோடு ஆணாகிய பெம்மான், தையலோர் பால்மகிழ்ந்தோங்கிய சீரான்,” என்றெல்லாம் பாடிப் பணிகிறோம். அர்த்த நாரீஸ்வரர் என்றால் என்ன பொருள்? வலது பாகம் ஆண், இடது பாகம் பெண்!?  அப்படியானால் இரண்டும் தனித்தனியா? ஒன்றா, இரண்டா, இரண்டில் ஒன்றா, ஒன்றில் இரண்டா?’

சிவ சக்தி ஐக்கிய ஸ்வரூபிணி என்கிறது லலிதா சஹஸ்ரநாமம்!
ஒரு திருமணத்திற்கு ஏன் இத்தனை முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறோம்? இருவர் ஒருவராக உடலால், உள்ளத்தால், உயிரால், அறிவால், ஒன்றுபடுவதுதான் திருமணபந்தம். இதில் ஒன்றின் உயிர் போனாலும் அதன் சுவடுகள், அழிவதில்லை. ஒன்று மற்றொன்றில் உயிர்ப்பித்திருக்கிறது. இருவரில் ஒருவர் உடல் நீத்தாலும் மற்றவரின் இதயத்தில் அவர் மரணமடையும் மட்டிலும் உயிர் வாழ்கிறார்! இறந்தவர்க்கு  மரணமில்லாப் பெரு வாழ்வு!ஒரு தாலியிலும், பூவிலும், பொட்டிலும் ஒரு புருஷனின் உயிர் இருக்கிறது என்ற மகத்தான (மடத்தனமான) உண்மை தெரிந்திருந்தால் அன்பு நிறைந்த மனைவி அவற்றை அவன் உயிரோடு இருக்கும் போதே தியாகம் செய்திருப்பாள் இல்லையா? சிந்தியுங்கள்!
(உங்கள் மேலான கருத்துகளைப் பதிவுசெய்யுங்கள்)

Posted in பெண்ணியச் சிந்தனைகள், Uncategorized | 5 Comments

பாத்திரங்களின் ஓசையிலே…

”ஓம்! வந்துதித்தாய் ராமா நீ கோசலை தன் திருமகனாய்
சிந்து மொழிச்சிறுகாலை திசையெங்கும் புலர்கிறது.” எம். எஸ். அம்மாவின் இனிய குரல் தென்றலுடன் தவழ்கிறது!

இன்றைக்கு பரண்மீது தூசு சேர்ந்து, களிம்பேறி, பல்லிகளும், கரப்பான்களும் மேலேறி விளையாட, விடுதலை கிடைக்குமா இங்கிருந்து, சுதந்திரக் காற்றை சுவாசிப்போமா என ஏங்கிக் கிடந்த பாத்திரங்களுக்கு விடுதலை நாள்!

வாழ்க்கைக் கதாபாத்திரங்களும், எவர்சில்வர் பாத்திரங்களும்  ஓசையிட – விடிந்தது காலைப் பொழுது. கதா பாத்திரங்கள்  திருப்பள்ளியெழுச்சியை தம் மக்களைப் பார்த்து, இடைவெளி விட்டு விட்டுப் பாடும் ,’ நேரமாச்சு எழுந்திரு,’ என்ற தேமதுரக்குரலோசை இல்லங்கள் தோறும் ஒலித்தது! எவர்சில்வர் பாத்திரங்கள் ‘மெதுவா மெதுவா’ என்று பயத்துடன் அலற, உதவியாளர் காப்பி இன்னும் வராததைச் சொல்ல ‘ணங் ணங்’கென்று பாத்திரங்களைக் கூடையில் போட்டார்.

பாத்திரங்கள் எத்தனைவகை உலோகங்களில்? இரும்பு,  எவர்சில்வர், அலுமினியம், ஈயம், பித்தளை, வெண்கலம், வெள்ளி, தங்கம்! முன்காலத்தில் பித்தளைப் பாத்திரங்களுக்கு ஈயம் பூசுவார்கள்!”ஈயத்தைப் பார்த்து இளித்ததாம் பித்தளை,” ஈயத்தைக் காய்ச்சலாம் இரும்பைக் காய்ச்சலாமா,” போன்ற  பழமொழிகளில்தான் எத்தனை விஷயங்கள் ஒளிந்திருக்கின்றன? ‘ஈயம் பூசலையோ, ஈயம்,’ என்ற குரல் அடிக்கடி கேட்கும் போது வீட்டுக் கதவுகள் திறக்கும். ஒரு சாக்குப் பையில் ஈயத் துண்டுகள், காற்றை எழுப்ப உபயோகிக்கும்  சிறிய துருத்தி  (உலையூதுங்கருவி) இவற்றோடு வருவார்கள். கூப்பிடுவார் வீட்டு வாசலில் சிறிய குழி தோண்டி, துருத்தியால் நெருப்பு மூட்டி, ஈயத்தை உருக்கி, பித்தளைப் பாத்திரத்தை உருட்டி உருட்டி அதன் உள்பாகம் முழுவதும் வெள்ளிபோல் பளபளக்கச் செய்வார்கள். குழந்தைகள் அவர்கள் செய்வதை வேடிக்கை பார்க்க குனிந்து, முழங்கால்களில் கையை ஊன்றி சுற்றி நிற்பார்கள். அன்றைய அரட்டை சபையில் பேச தலைப்புக் கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் இல்லத்தரசியின் முகமும் ஒளிரும்.

மண்பானை சமையல்தான் உடல்நலனுக்கு உகந்தது. மண்சட்டித் தயிருக்குதான் எத்தனை ருசி! முன் காலத்து  கல்சட்டி, மாக்கல்லால் செய்த சிறிய பெரிய வகைக் கல்சட்டிகள்! கல்லுச்சட்டியில் செய்த வற்றல் குழம்புக்கு ஈடு இணை உண்டா?

‘திருச்சூர்’ வெங்கல உருளியில் தீபாவளிக்கு திரட்டுப்பால் செய்யலாம் . கறுத்துப் போகாத ‘கல்கத்தா’ வாணலி. ‘திருச்சி’ ஈயச்சொம்பு!  ஈயச்சொம்பு  ரச வாசனை ஊரைத் தூக்கும்.  ‘கும்பகோணம்’ பாத்திரக் கடை பித்தளை அண்டா, பாய்லர், தாம்பாளம், செம்பு…!காரைக்குடி அலுமினிய டப்பாக்கள்! குடம், தவலை.உயர்ந்த அடுக்கு, வட்ட அடுக்கு, காப்பர்பாட்டம் பாத்திரங்கள்! டபரா,டம்ளர் செட். சாப்பாட்டுத் தட்டுகள். எண்ணெய்த் தூக்கு, டிபன்கேரியர், கூஜா!  லேடீஸ் க்ளப்’ பெண்டிர் வந்தால் டீ கொடுக்க வெவ்வேறு வடிவ சிறு டம்ளர்கள், சிற்றுண்டித் தட்டுகள்!

எத்தனை பெட்டி இருக்கிறது? மூன்றா? ஒன்று எவர்சில்வர், இரண்டாவது பெட்டில அந்தக் கால அலுமினிய டப்பாக்கள், இரும்புக் குமட்டி அடுப்பு, மூன்றாவதில் பித்தளைப் பாத்திரங்கள்.  நாலாவதில் சேலம் புகழ் கல்சட்டிகள், ஊறுகாய் ஜாடிகள் ! கொள்ளுப் பாட்டியுடைய பாத்திரங்கள், பாட்டி சேர்த்தது, கல்யாணத்தில் கொடுத்தது. 

அப்பக் காரல் எனப்படும் குழிப்பணியாரச்சட்டி, சேவை நாழி அதாவது இடியாப்பம் பிழியும் கருவி!  இந்தக் கால நூடுல்ஸ்! இந்த சேவை நாழியிலே வேலை செய்ய நாலு பேர் வேணும்.  முறுக்குப் பிழியும் அச்சு, புது மாதிரியானது! இந்த சந்தர்ப்பத்தில், இந்த ஊரில், இன்னாருடன் போய் இத்தனை விலையில் வாங்கியது எனக் கதை சொல்லும் பாத்திரங்கள்!

இந்த நாக்கின் சுவை வேட்கைக்காக மனிதனுடைய பாத்திரக் கண்டுபிடிப்புகள்தான் எத்தனை? எத்தனை பெயர்கள்! வாணலி, வடைச் சட்டி,கரண்டி, சட்டுவம், குண்டான், தூக்கு, குடம், தவலை, அடுக்கு, வெங்கலப் பானை, உருளி, போகிணி …..வடிவத்திற்குத் தக்கதாய்………..!இலக்கியங்களில் கூட பாத்திரங்கள்!  ஒரு கல்யாணம் நிச்சயிக்கப்பட்டால் சீர் வரிசையில் பாத்திரப் பட்டியல் முதலிடம் பெறுவதைப் பார்க்கலாம்! பெண்களுக்கு பாத்திரங்கள் மீது உள்ள மோகம் எப்போது தொலையுமோ!

அந்தக் காலத்தில் பாத்திரங்களின் மேல் உரிமையாளரின் பெயர் எழுதும் வழக்கம் இருந்தது. கூட்டுக் குடும்பத்தில் அடையாளக் குறியீடு.

இன்றைய தேதிக்கு பாத்திரங்களுக்கு அதிகத் தேவையில்லை.பரண்களும் இல்லை! பராமரிக்கவும் முடிவதில்லை. விசேஷங்கள் என்றால் கேட்டரிங் இருக்கிறது. எல்லோரும் சுகமாய் அரட்டை அடிக்க, புடவை கசங்காமல், வேர்த்து வழியாமல், பாத்திரங்களைத் தேய்த்து நோகாமல் நிம்மதியாய் சாப்பாட்டுக் கடை முடிந்து விடுகிறது.

அறை முழுதும் வகை வகையாய்க் கல்யாணச் சீர் போல அடுக்கிக் கிடந்த பாத்திரங்களையெல்லாம், ”கெளரம்மாக்கு, பொன்னம்மா பொண்ணுக்கு, பக்கத்து வீட்டில் கல்யாணம் கட்டிக்கப் போற மகேஸ்வரிக்கு,”………பாத்திரங்களின் ஓசை….’வெண்கலக் கடையில் யானை புகுந்தார் போல’…..

20131029_102133

Aside | Posted on by | Leave a comment

அருட்பா அமுதம்

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்……                                    

ஒருநாள் புத்தக அலமாரியைக் குடைந்து கொண்டிருந்த போது கிடைத்த அரிய பொக்கிஷம் தான் சிறிய வடிவிலான திருஅருட்பா. எடுத்தவுடன் கண்ணில் பட்டது ஒரு பாடல்.
தாய் தந்தையரின் ஒரே பிள்ளை அவன். செல்லப் பிள்ளை!கொஞ்சம் வளர்ந்த பிள்ளைதான்! குழந்தை அல்ல. ஆனால் குறும்பு அதிகம்.அலுத்துக் களைத்து வந்த அப்பாவுக்குப் பிள்ளையின் ரகளை பொறுக்க முடியவில்லை. அடிக்க கையை ஓங்குகிறார்! அதற்குள்  அம்மா என்று அலறும் பிள்ளையிடம் ஓடி வருகிறாள் தாய். தாங்குபவள் இல்லையா? தன் மகனை அணைத்துக் கொள்கிறாள். தடவிக் கொடுக்கிறாள். கண்களிலே கண்ணீரோடு  ரொம்ப வலிக்குதா கண்ணே! என் ராசா, என் செல்லம் என்றெல்லாம்  கொஞ்சுகிறாள். பையனுக்குத் தெரியாமல் தன் கணவனை முறைத்துப் பார்க்கிறாள். தகப்பன் சொல்கிறான்,’ நானெங்கே அடித்தேன்? கையை ஓங்குவதற்குள் கலாட்டா செய்கிறீர்களே?’ தாயின் அணைப்பில் மகன் சிரிக்கிறான்.
அம்மா மட்டும் கோபத்தில் குறைந்தவளா என்ன? ஏதோ கோபம்! ஒரு சாத்து சாத்தினேன்னா தெரியும், என்று கையை ஓங்குகிறாள்!
தந்தை ஓடி வருகிறார். ஏண்டி, ராட்சசி மாதிரி என் பிள்ளைய அடிக்கிறே? நீ அழாத ராசா, அம்மாவ ரெண்டுபேரும் சேந்து மொத்தலாம் என்று ஆறுதல் சொல்கிறார்.
ஒருத்தர் அடித்தால் இன்னொருவர் ஆறுதல் சொல்ல  இருக்கிறார்கள் இந்த உலகத்தில்! ஆனால் எனக்கோ அம்மா, அப்பா என்று இரண்டு பேர் இல்லையே!
யார்தான் இருக்கிறார்கள் உனக்கு? சொல்லேன்! வள்ளல் பெருமான் சொல்கிறார்,
ஓ, அதுவா, எனக்கு தந்தையும், தாயும் ஒருவர்தான்! அவர் பெயர் அம்மையப்பன், தாயுமானவன்!செம்பவள மேனியெல்லாம் திருநீறு பூசியவன்! பொன்னம்பலத்திலே திருக்கூத்தாடும் தூயவன்! கல்விச் சாலைக்குப் போகாமலே எனக்கு எல்லாவற்றையும் கற்றுக் கொடுத்தவன்!
ஆனால் பாருங்கள் இந்த உலக வாழ்க்கைத் துன்பங்கள் என்னை வருத்துமாறு செய்கிறான்.
அம்மையப்பனே, அடித்தது போதும் ஐயனே, என்னை அணைத்துக் கொள்! என் துன்பமெல்லம் பறந்தோடச் செய், அது போதும் எனக்கு!
கால்பந்தாட்டத்தில் உதை வாங்குகிற பந்தைப் போல் வாழ்க்கைத் துயரங்கள் மனிதனைப் பந்தாடும் போது அவனுக்குத் தேவை இதமான சொல்லும், அன்பான அணைப்பும்தானே?
தடித்தவோர் மகனைத் தந்தையீண் டடித்தாற் றாயுடன ணைப்பள் தாயடித்தாற்
பிடித்தொரு தந்தை யணைப்பனிங் கெனக்குப் பேசிய தந்தையுந் தாயும்
பொடித்திரு  மேனி யம்பலத் தாடும் புனிதநீ யாதலா லென்னை
அடித்தது போது மணைத்திடல் வேண்டும் அம்மையப் பாவினி யாற்றேன்.
சிறுவயதில் தன் மனதில் எழுந்த விருப்பு வெறுப்புகளை எடுத்துக் கூறி இறைவனிடம் விண்ணப்பம் செய்து கொள்வதாக அமைந்த இப்பாடல்தான் என்னை அருட்பா அமுதத்தைப் பருகச் செய்து அருட்பாவிற்கு அடிமையாக்கியது.
அம்மையப்பா அடித்தது போதும் இனிமேல் தாங்கமுடியாது என்னை அணைத்துக் கொள் என்று சொல்லும் போது அழத்தோன்றும். இறைவனின் அரவணைப்பில்தான் எத்தனை சுகம்?அடுத்து பல பாடல்களில் மகனே என்று தன்னை இறைவன் பரிவோடு அணைத்து அருள் செய்ததையும் சொல்கிறார். படிக்கப் படிக்கத் தெவிட்டாத தெள்ளமுதம் திருவருட்பா!
அருட்பெருஞ் சோதி தனிப்பெருங் கருணை!
Posted in திருவருட்பா - வள்ளலார் - தடித்தவோர்.... | Leave a comment

கோகுலாஷ்டமி

கண்ணன் பிறந்தநாளில் முன்பெல்லாம் பக்த மீரா படம், எம்.எஸ்.சுப்புலக்ஷ்மி அம்மாவின் காற்றினிலே வரும் கீதம் எங்கும் நிறையும்!

ஒரே நேரத்தில் எங்கும் இருக்கும் வல்லமையுடையவன் என்பதை உணர்த்தவே ஒவ்வொரு வீட்டிலும் கண்ணனின் பாதங்களை கோலமாக வரைகிறார்கள்.

உலக மேடையில் வாழ்க்கை விளையாட்டை நன்கு விளையாடத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று உணர்த்துகிறது கண்ணனின் பிருந்தாவன லீலைகள்.

தனிப்பட்ட ஆற்றல் உடைய குழந்தை என்பதாலேயே கண்ணன் பிறந்த நாளில் முறுக்கு, சீடை ஆகிய கடிக்கக் கடினமானவற்றை நிவேதனம் செய்கிறோம்.

வெண்ணெய்க்கு ‘நவநீதம்’ எனப் பெயர் உண்டு. ஒரு முறை தயிர் கடைந்து வெண்ணெய் எடுத்து விட்டால் அது மீண்டும் கரையாது.

அது போல உலக வாழ்க்கை என்ற மோரிலிருந்து மனம் என்ற வெண்ணெயை பிரித்து எடுத்து கண்ணனிடம் ஒப்படைத்து விட வேண்டும்.

கண்ணன் திருவடிகளில் நிலைத்த மனத்தை கண்ணனே கவர்ந்து கொள்வான். அதனால் அவனை நவநீதசோரன் எனப் போற்றுவர்

கண்ணனை யோகேஸ்வரன் என்று மஹாபாரதம் போற்றுகிறது.

‘கோ’ என்ற வடமொழிச் சொல்லுக்கு ‘பசு’என்று பொருள்.எல்லா ஜீவராசிகளுமே பசுக்கூட்டங்கள்.இவற்றைப் பரிபாலிப்பதால் கோபாலன்.

இந்திரியங்களுக்கு எல்லாம் தலைவன் ஆதலால் ‘ஹ்ருஷிகேசன்.

ஜீவர்கள் எல்லோரும் கோபிகளே என உணர்த்தும்-‘கோபிநாதன்’ என்றபெயர்.

ஜகத்திலுள்ள அத்தனை உயிர்களுக்கும் உயிராய் இருக்கின்றான் ஆதலால்,’ஜகன்நாதன்’

மா- இலட்சுமி, தவ – தலைவன், இலட்சுமியின் தலைவன் ஆதலால் ‘மாதவன்’

தன் பெரு நிலையிலிருந்து இறங்காதவன் எனவே,’அச்சுதன்’

கருநீலவண்ணமுடையவன், எனவே கிருஷ்ணன்,

கேசின் என்ற அசுரனை வென்றவன், அழகான ரோமத்தை உடையவன் எனவே’கேசவன்’

கோ-உயிர், விந்தன் – அறிபவன். உயிர்களின் உள்ளத்தில் இருப்பதை நன்கு அறிந்தவன் கோவிந்தன்

மது என்ற அரக்கனைக் கொன்றவன் – மதுசூதனன்

பார்த்தனுக்குத் தேரோட்டியவன் – பார்த்த்சாரதி

குதிரை வடிவெடுத்த கேசி என்ற அசுரனின் வாயினுள் கை நீட்டி, குடலைக் கசக்கிக் கொன்றதால்’கேசிநிஷூதனன்’!கைவலிவைக் காட்டியதால் ‘மகாபாகு’

”பயனை விரும்பியோ, ஆடம்பரத்திற்காகவோ செய்யப்படுகிற ஆராதனையை நான் விரும்புவதில்லை.

துன்புறுத்தாத வாய்மையும் இனிமையும் நலனும் கூடிய வார்த்தை, இது வாக்கு மயமான தபசு எனப்படுகிறது.

மனவமைதி, அன்புடைமை, மெளனம், தன்னடக்கம், தூய நோக்கம் – இது மனதால் செய்யப்படும் தவமாகும்.”பகவத்கீதை

”பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு பலகோடிநூறாயிரம்
மல்லாண்ட திண்டோள் மணிவண்ணா! உன் செவ்வடி செவ்விதிருக்காப்பு”

‘அடியோமோடும் நின்னோடும் பிரிவின்றியாயிரம் பல்லாண்டு வடிவாய் நின்வலமார்பினில் வாழ்கின்றமங்கையும் பல்லாண்டு.

”எந்தை தந்தை தந்தைதந்தை தம்மூத்தப்பன் ஏழ்படிகால் தொடங்கி வந்து வழிவழியாட் செய்கின்றோம்” பெரியாழ்வார்

யோகேஸ்வர ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அருளால் எல்லா உயிர்களும் இன்புற்று வாழ்க.
பி. லீலாவின் குரல் குருவாயூரப்பனை வர்ணிப்பதைக் கேட்டு மகிழுங்கள். கீழே சுட்டி.


http://www.devaragam.com/vbscript/WimpyPlayer_ext.aspx?ord=t&var=12207

Posted in Uncategorized | 2 Comments